We zijn inmiddels  drie maanden verder na de laatste Chick-update. Ze begint een kleine klimgeit te worden, ze is echter nog te klein om echt goed op de bank te komen, maar als ze een opstapje vindt dan zit ze er zo. Lopen gaat nog steeds aan twee handen. Als we een handje loslaten, blijft ze gewoon staan en houdt haar vrije hand omhoog want na ooit eens drie stapjes aan xe9xe9n hand zijn twee handen toch een stuk veiliger. De trap opklimmen is echter minder eng dus dat gaat in rap tempo. Alleen moet de trap dan wel schoon zijn, ligt er vuil op de trap, dan wordt elk pluisje en vuiltje opgepakt en aan mij gegeven.

Jikke heeft duidelijk een eigen wil en af en toe weinig geduld. Als iets haar bevalt dan knikt ze overtuigd met haar hoofd en roep ‘Da’. Is het niet wat ze wil, dan kan ze heel erg goed nee schudden. ‘s Avonds een boekje lezen is ook leuk. Van de boekenplank mag ze zelf een boekje kiezen. Als je iets aanwijst wat ze niet wil dan wordt er goed geschud met het hoofd en een beetje bozig gekeken. Ik houd me van de domme, maar eigenlijk weet ik allang wat ze wil: het flapjesboek van Bumba. Dat is haar favoriet op dit moment.

Altijd in voor een grapje, ze kan goed lachen dit kind.

Berber en ik zijn vorige week een gezellig dagje uit geweest naar Rotterdam. We bezochten een voorstelling van Cirque du Soleil in Ahoy. Erg leuk om zo’n dagje ongedeelde aandacht te geven.

Eerst op bezoek bij het natuurhistorisch museum, waar we een skelet zagen van een potvis en een olifant.
Daarna warme chocolademelk.

Met de metro naar Ahoy, maar eerst op zoek naar de grote gele M (van metro). De ander M van het beroemde hamburgerrestaurant werd later zelfs aangezien voor een metrostation.

Een prachtige voorstelling hebben we gezien.
Als afsluiting eten in een restaurantje. De vermoeidheid begon toen al aardig toe te slaan.

Deze gezellige moeder-dochterdagen houden we erin!

ter herinnering

Onze Chick heef het druk, ze wil staan, ze wil lopen, ze wil op haar handen en knieen kruipen en klimmen. Lekker ondernemend. Lopend aan de hand leggen we een flink aantal meters  af in huis. Een echt dreumes, ook qua gedrag. Jikke mag graag laten horen als ze het ergens niet mee eens is. Dan komt er toch een geluid uit die keel en dan wordt er verwacht dat wij meteen gaan rennen voor mevrouw. Deze dame is niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua karakter totaal anders dan haar zus. Echt leuk om te zien, ook al verwachten nog een zware dobber aan dit druifje drakenbloed te krijgen.
Spelen met z’n tweetjes vinden ze erg leuk, kiekeboetje spelen of samen kruipen.

Met mijn vriendin Jeanette ben ik vorig week bij Studio Kies je Kleur geweest om een kleurenadvies te laten doen. We wilden dit al jaren doen, maar het kwam er niet van. Nu een week later denk ik, waarom hebben we niet eerder een kleurenadvies ondergaan.

Met behulp van allerlei lapjes werd ons kleurenpalet bepaald. Ik blijk een diep en warm typje te zijn. Joke van Keulen gaf ook nog een klein make-up advies en met een kleurenpaspoort, een oogpotlood en een prachtige ketting verliet ik het pand.

Jeanette en ik zijn meteen gaan shoppen. Gelukkig bleek ik in de kast ook goede kleuren te hebben liggen, dat scheelt al iets. In vervolg ga ik shoppen met het kleurenpaspoort in m’n tas.

Het werkt echt, ik heb de afgelopen week enorm veel complimenten gehad over m’n kleding en uiterlijk. Erg leuk. Volgend jaar nog een stijladvies, ook bij Studio Kies je Kleur en dan heb ik m’n midlifecrisis onder controle.

Het is gelukt, ze fietst zonder zijwieltjes. Het kostte wat overtuigingskracht en nu natuurlijk flink blijven oefenen. Trots zat ze op haar fiets en zei: ‘Mama, ik zei toch al dat ik het kon’.

Sinds enkele weken gaat Berber naar ballet. Eerst flink de kat uit de boom kijken, maar een echt balletpakje doet wonderen. Ze vindt het ontzettend leuk om te doen.

Ze is weer naar school. Had ze er zin in? Niet speciaal. De laatste vrijdag van de vakantie maar even navraag gedaan. ‘Gaan we dan weer op schoolreisje?’ was haar wedervraag. Na twee dagen, was het gewone schoolleven ook weer leuk en de BSO op woensdagmiddag is helemaal leuk.
Ja, ze heeft er weer zin in.

Het feest is achter de rug. Jikke heeft door dat de gewone zaken in het leven weer doorgang kunnen krijgen. Ze gaat staan, begint voorzichtig stapjes te zetten, kruipt soms op handen en knieen en krijgt nog meer tanden. De klanken uit haar mond beginnen steeds herkenbaarder te worden, Berber, mama, papa. Het is voor een buitenstaander nog niet te begrijpen, maar wij begrijpen haar des te meer. Als we weggaan begint het Pavlov effect van ‘dag’ te werken. Ze begint na een minuutje voorzichtig te zwaaien. Dol op kusjes geven. ‘Jikke kusje?’en ze komt met open mond op je af. Het liefst bijt ze dan in het voorbijgaan nog even keihard in je lip of schouder. Echte liefde.

Feest op het kinderdagverblijf met een mooie muts, die heel snel weer afgetrokken werd.

Het feest was gezellig. Heerlijk weer. Natuurlijk te veel mensen voor ons kleine voortuintje. Gelukkig hebben we een grote stoep en was er een achterbank uit een Diane, die als extra bank fungeerde.

Nog net op de valreep een logje over ons meisje van 11 maanden.

Inmiddels voorzien van 7 tanden, zit Jikke nu parmantig op haar billen. Ging ze eerst nog via een krat op haar knieen zitten. Tijdens onze vakantie in Frankrijk, ging het ineens heel snel, van zelf op de knieen naar zitten op haar billen. Nu ze het doorheeft, is het ineens erg makkelijk om te doen. Zo begint ze steeds meer dingen door te krijgen. Sokken horen bijvoorbeeld aan je voeten. Als ik een sok van haar uittrek, tijdens het uitkleden, dan probeert zij ‘m net zo hard weer aan te trekken. Dat is natuurlijk nog een heel andere tak van sport, maar het principe is begrepen.